
Κάθε που ο χρόνος κυλάει λίγο-λίγο προς το τέλος του κι ετοιμάζεται να δώσει τη σκυτάλη στον επόμενο, ο κόσμος μας, δυτικός κι ανατολικός, γιορτάζει τα Χριστούγεννα.
Και είναι τότε που όλοι μας μιλάμε για αγάπη. «Δείξτε αγάπη», μας λένε, «το απαιτεί το πνεύμα των ημερών»Και θαρρεί κανείς πως η αγάπη για την οποία μας μιλάνε είναι ένα αναλώσιμο είδος που διαρκεί όσο διαρκεί και η εμπορική περίοδος των Χριστουγέννων...
Όσοι όμως προσπαθούν να βρουν νόημα στη ζωή τους -νόημα ικανό να ζωοδοτεί και το θάνατο- γνωρίζουν καλά πως η αγάπη «ουδέποτε εκπίπτει»...
Δεν είναι οι καιροί και οι τόποι που ορίζουν την αγάπη, μα είναι εκείνη που ορίζει το χρόνο και τον χώρο, που δίνει αξία στο «τώρα» και φωτίζει το «ενθάδε».
Κι η αγάπη αυτή δεν είναι δεσμευμένο από κοσμικά μέτρα και σταθμά συναίσθημα, αλλά είναι ένα πνευματικό γεγονός που μπολιάζει και μεταστοιχειώνει τα πάντα...
Πόσοι από εμάς αγαπάμε χωρίς αιτία, απεριόριστα;
Πόσοι αγαπάμε με μιαν αγάπη που γεννιέται από τη συνήθεια, την ευεργεσία, το χρόνο ή τη φύση, αλλά με μιαν αγάπη που μένει αδιάπτωτη στους καιρούς;
Πόσοι αγαπάμε ακόμα και τους εχθρούς μας;
Πόσοι θωπεύουμε με το χάδι της καρδιακής μας -όχι της συναισθηματικής- αγάπης, τον άνθρωπο, την πατρίδα, τη φύση κι ότι άλλο μας περιβάλλει;
Πόσοι, τέλος, έχουμε μέσα μας την αληθινή κι ειλικρινή πεποίθηση πως την αγάπη δε θα την αγγίξουμε μόνοι μας με τη δική μας προσπάθεια, αλλά θα μας τη δωρίσει ο Θεός όταν Εκείνος το θελήσει, όποτε Εκείνος ευδοκήσει;
Δώδεκα μήνες μας δίνει ο χρόνος για να ζούμε τη ζωή μας σε κύκλο.
Δώδεκα μήνες μας δίνονται για το φανέρωμα του κύκλου της αγάπης.
Ας τους ζήσουμε...
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|